Gears of War (X360 gra)

OK, miejmy to z głowy. Ta gra zabija. Na miejscu i bez ostrzeżenia. System-seller, bestseller, Halo roku 2006 - nazwijcie ją jak chcecie, pod warunkiem, że będzie to superlatyw. Obejrzałem, zagrałem i wiem jedno: dla tej gry warto kupić Xboxa 360. I świat oszaleje pod koniec roku - wspomnicie jeszcze moje słowa. Najpierw uczestniczyłem w prezentacji w mini-kinie, prowadzonej przez samego szefa Epic Games. Przechodził pierwszy level na dwa sposoby, objaśniając najważniejsze kwestie i techniki rozgrywki. Dzień później wbiłem się do pokoju Microsoftu, gdzie osobiście zakosztowałem multiplayera w wersji Deathmatch. I o ile pierwszy pokaz tylko urwał mi głowę, to drugi wytarzał moje zwłoki po podłodze i rzucił psom na pożarcie...

Gears of War to pierwszy przedstawiciel drugiej generacji gier na X360 - i to widać na każdym kroku. Nie będę tu przytaczał fabuły, którą powinien znać każdy szanujący się fan 360-tki. Ale moment, w którym Marcus Fenix opuszcza więzienie, a scenka przechodzi w gameplay, powoduje pierwszy szczękopad. To NAPRAWDĘ tak wygląda! Tak samo jak na zdjęciach, tak samo jak na renderach, tak samo jak na trailerach. Level prowadził przez zgliszcza więzienia - oczywiście pełne przedstawicieli rasy Locust - do punktu zbiorczego z resztą ekipy. I pierwsza ciekawostka - po przejściu paru kroków z celi dostajemy wybór: czy chcemy rozegrać daną misję hardkor-style, czy z podejściem bardziej taktycznym (takich wyborów ma być w grze więcej). Pan z Epic był tak miły, że wykonał obydwa:). Różnica jest oczywista: podejście "siłowe" to więcej strzelania, więcej rzeźni, ale też większe trudności. Ale to także całkiem inna trasa od podejścia taktycznego. W drugim przypadku pojawiło się więcej sekcji na piętrach, możliwości ataku z góry, więcej okazji do wzajemnego osłaniania się z partnerem, podczas gdy pierwszy był głównie "parterowy" - zmuszał do korzystania z osłon, przeskakiwania pomiędzy nimi, ostrzeliwania się. Oczywiście ten kto myśli, że drugi wybór to bułka z masłem, jest w głębokim błędzie - po prostu jest więcej okazji do zaskoczenia przeciwnika, co nie znaczy, że prześlizgniemy się niezauważeni.