God of War II (PS2 gra)

Po rozprawieniu się z Aresem, spartanin stał się bogiem wojny i zaczął szaleć, prowadząc swoje wojska na podbój kolejnych miast. Jego zbyt daleko posunięta interwencja w ludzkie sprawy, strach wzbudzany w innych bogach oraz brak posłuszeństwa wobec Zeusa Gromowładnego doprowadziły do uknucia spisku olimpijczyków, mającego na celu ograbienie Kratosa z boskich mocy. Cóż, Wielki Elektryczny rozsądkiem nie grzeszył, sądząc, że z tego wojownika uczyni swojego podwładnego. Developerzy dobrze odebrali lekcję mistrza Hitchcocka - najpierw jest trzęsienie ziemi, potem zaś napięcie nieprzerwanie rośnie. Dalsza część starcia oraz sposób, w jaki bóg wojny rozprawi się z ożywionym Kolosem z Rodos, nie tylko otwiera gębę, ale też maluje na niej uśmiech zachwytu i wyrywa z gardła obowiązkowe "łooooł". Kratos zostaje jednak odarty z boskich mocy, zbroja Aresa rozpada się na fragmenty, a bóg staje się "lichym", ludzkim istnieniem. Nieoczekiwanie jednak odnajduje potężnego sprzymierzeńca, który odpowiednio naprowadza zemstę bohatera, kierując jego kroki na spotkanie z Mojrami, trzema siostrami przeznaczenia. Tu jednak się zatrzymam, chciałbym dobrze uświadomić, kim w tej grze sterujemy - tym, którzy nie grali w “jedynkę” (o zgrozo!), jak i tym, którzy pamiętają Kratosa jako skurczybyka najpotężniejszego kalibru, gościa, któremu naprawdę nikt nie chciałby stanąć na drodze. Ujmę to tak: w “dwójce” sterujemy tym samym Kratosem, tyle że pieruńsko wściekłym i zdeterminowanym, by rzucić wyzwanie każdemu istnieniu, boskiemu, czy ziemskiemu. Kratosem kipiącym żądzą zemsty, Kratosem, który został upokorzony na oczach swoich wiernych żołnierzy. Jeśli dobrze znacie w sumie niezbyt skomplikowany portret psychologiczny bohatera “jedynki”, to chyba teraz już dobrze sobie wyobrażacie, jakim mutterfickerem teraz sterujecie. Gościem, który wielkiego minotaura obala na ziemię przepotężnym ciosem z bani, herosem, który do kąpieli przystępuje z dwiema roznegliżowanymi pięknościami, załatwiając sprawę w... pół minuty:). GoW2 niesie z sobą ten niezwykle sympatyczny i nieziemsko podkręcający zabawę kontrast: wielkość niektórych przeciwników powinna Cię przytłaczać - ale nie! Tutaj tylko wyrzucasz z siebie ciche "huh huh!" pod nosem, ciesząc się, że będziesz mógł załatwić jakiegoś wielkiego nygusa. To nie survival horror - tutaj się nie boisz. Absolutnie nikogo i niczego. Developerzy dają Ci doskonale poczuć to, że z Tobą idzie potęga nie do zatrzymania. A wiedz, że rodyjski Kolos, choć zalicza się do przeciwników "dużych", blednie przy niektórych istotach, z jakimi spotkamy się w trakcie dalszych przygód - bossów jest tu znacznie więcej, mini-bossów zaś nie idzie zliczyć.

GoW2 to najlepsze, co mogła dać nam PS2 - żaden inny tytuł nie wykrzesał tyle z tej maszynki. I jakże to wspaniałe, że wiąże się to z niezwykle spektakularną i porywającą rozgrywką, przepełnioną nieustannymi atrakcjami. Idealny dla takiej gry scenariusz, umiejętnie wykorzystany potencjał niezwykłej mitologii, A/V tip-top-ten-cię-kręcę, impresjonizm pełną gębą. Do tego bohater, jedna z najbardziej charyzmatycznych postaci z gier, której charakter solidnie udziela się Graczowi, wywołując niemalże namacalne uczucie potęgi, jaką z sobą niesie. Żadna konsola w historii nie miała takiego pożegnania. Microsoft zachował się bezczelnie wobec swoich klientów, nie tylko serwując najkrótszy żywot nie najgorzej radzącej sobie konsoli, to w dodatku jednym kopnięciem momentalnie wytrącił stołek spod nóg wisielca, nie pozwalając ani wygłosić mowy pożegnalnej, ani wyrazić ostatniego życzenia (pokroju standardowego "chcę się pobujać trochę na hamaku" albo "przespać się z królową Elżbietą II"). Sony zaś dało PlayStation 2 na pożegnanie najlepszy tytuł, jaki powstał na tej platformie, ucierając wręcz nosa next-genom.