Medal of Honor: Airborne (PS3 gra)

W kolejnym "odcinku" żołnierskiej serii wskoczymy w buty alianckiego spadochroniarza i weźmiemy udział w pięciu historycznych kampaniach: szykowanej przez dwa lata operacji Husky na Sycylii (pierwszy wojenny zrzut spadochroniarzy USA w historii), ratunkowej Avalanche w Solerno (Włochy - tu z kolei przygotowania trwały 2 godziny), operacji Neptune, czyli powietrznej części D-Day (noc przed lądowaniem wojsk na plaży Omaha), osławionej i ogranej Market Garden (przejmowanie kluczowych dróg i mostów w Holandii, m.in w MoH: Frontline) oraz finalnej - Versity - będącej największym zrzutem powietrznym w historii, gdy na teren Niemiec sfrunęło naraz 30.000 żołnierzy, aby ruszyć na Berlin.

Oddano nam do dyspozycji dwie grywalne postacie: zwiadowcę Eddiego La Point oraz członka 82-ej Dywizji Spadochronowej Boyda Traversa. Eddie odpowiedzialny jest za rozpoznanie terenu, oznaczenie lądowiska i przygotowania go pod kątem bezpiecznego desantu kumpli. Innymi słowy: zadania zwiadowcze, mniej agresywne, ale wymagające raczej "dyskrecji" i pełne napięcia - do tego oczywiście korzystanie z każdej okazji do sprawnej i szybkiej likwidacji wroga. Po Eddie'm do akcji wkracza ekipa 82nd Airborne (a wśród nich Boyd), która wykonuje główne cele danej operacji, tocząc po drodze zaciekłe walki z faszystami. Tym samym każdy z naszych bohaterów ma własny zestaw zadań, a każdy level naprawdę zaczynamy skokiem spadochronowym z pokładu samolotu C-47 - to nie był tylko marketingowy kit. Opadając widzimy wyznaczoną strefę lądowania, ale możemy odbić w dowolnym kierunku i wylądować zupełnie gdzie indziej (czego nie mogą nasi kompani) - na jakimś dachu, trawniku czy środku ulicy. Spadając nie widzimy swej broni, gdyż zajęci jesteśmy kontrolą "lotu" - z kolei od lądowania zależy, jak szybko staniemy na nogi i sięgniemy po karabin. W najgorszym wypadku wyplątanie się ze zbędnego sprzętu to kilka cennych sekund. Podstawowe cele naszych misji będą obowiązkowe (czasami także kolejność ich wykonania), co do wszystkich innych mamy wolną rękę - decydujemy od czego zaczniemy i w jakim kierunku się udamy. To oczywiście pociąga za sobą odpowiednie wymogi w kwestii sztucznej inteligencji naszych kompanów i przeciwników. Specjalny algorytm czyni wszystkich NPC na polu bitwy "świadomymi" budowli i struktur w ich otoczeniu, które mogą dać przewagę w walce. Podwyższenia, balkony, gruzowiska czy inne naturalne zasłony mają być mądrze obsadzane przez obie strony konfliktu. Faszyści mogą też odbić wcześniej zdobyty przez nas teren tylko dlatego, że zajęliśmy się czymś innym, zapominając o całkowitym ich wyparciu. Nie respawnują się bez końca (na szczęście!), ale po wybiciu wszystkich trzeba zająć i utrzymać dany teren. Nie muszę chyba dodawać, że dla lepszego oddania realizmu pola walki dookoła nas toczą się mniejsze i większe potyczki, niezależnie od nas - odpowiednie tło (także dźwiękowe) to podstawa klimatu.