Medal of Honor Frontline (PS2 gra)

O MOH: FRONTLINE nie potrafię mówić bez emocji. Mamy więc shooter FPP, mamy klimat II wojny światowej, mamy sterowanie przy pomocy pada. I to ostatnie wypada nad wyraz dobrze - po prostu celowanie przy pomocy analogowej gałki jest tutaj bardzo intuicyjne i przyjemne.

Hitler miał niezwykle dobrze zorganizowaną i pracowitą armię. I to w MOH: FRONTLINE jest bardzo widoczne. Nikt tu nieruchomo nie czeka, żeby na Twoje wejście wyskoczyć z jakimś kretyńskim okrzykiem i krótką salwą. Jeśli zakradniesz się szybem wentylacyjnym do doków we Francji, zobaczysz dowódców wydających rozkazy, koleżków z maskami spawalniczym coś tam dłubiących przy wielkich silnikach, naukowców w białych kitlach. Ba! Z biegiem misji uda Ci się nawet zaczaić popijawę oficerów Abwehry. Kiedy jednak zdradzisz swoją obecność, zaczniesz strzelać, wszyscy zrywają się do walki. I trzeba przyznać, że wiedzą co robią - żołnierze potrafią się przegrupowywać, wyszukiwać osłon terenu, korzystać ze stacjonarnych gniazd CKM-ów, odrzucać granaty itd. Ważniejsze obiekty militarne są dokładnie patrolowane, z kolei na obszarach pokroju wioski w Holandii spotkasz całe rodziny, ewentualnie oficerów SS siedzących przy ognisku. Fakt, wszystko jest nieco umowne, zachowania postaci mocno uproszczone, a jednak to już o krok bliżej do realizmu.

Zdecydowanie dużo większe wrażenie zrobiły na mnie misje odbywające się na otwartych przestrzeniach. Dużo bardziej przekonywująco oddają charakter wojny. Intensywniej budują klimat. O popisowej akcji inwazji na Normandię masz już wystarczające pojęcie. Co w taki razie powiesz na przemknięcie się przez zgliszcza zbombardowanego miasteczka we Francji? Rozwalone domy, posępnie sterczące kawałki zbrojonych konstrukcji, gruz leżący na ulicach, wyrwy w ścianach wywalone przez ostrzał artyleryjski, zawalone klatki schodowe - to robi wrażenie. Tekstury utrzymane w brązowo-zielonej tonacji, jakby lekko przybrudzone pyłem, wąskie uliczki i osławiona już, na wpół zniszczona wieża kościoła, z której widać całą panoramę pobojowiska. Do tego zabarykadowany most, oficerowie Trzeciej Rzeszy nerwowo wydający rozkazy, wraki samochodów, czołgów, innego sprzętu. Naprawdę czuć potęgę wojennej machiny, która właśnie się tędy przetoczyła.