Starcie Tytanów (Blu-Ray)

O ja naiwny! Krytykując "Transformers 2" i "2012" wyszedłem z założenia, że zgubą hollywoodzkich blockbusterów jest brak treści. Tymczasem po seansie "Starcia Tytanów" muszę ten pogląd zweryfikować. To właśnie treść jest tu najbardziej bezlitosnym ze wszystkich katów: jej nadęta, niezgrabna zawiesina spowalnia zrealizowane z imponującym rozmachem widowisko. Film Louisa Leterriera mógł być po prostu pretekstową rozwałką, ale francuski reżyser od zawsze pragnął czegoś więcej. A jak skończyły się próby wzbogacenia "Człowieka psa" i nowego "Hulka" fabularną głębią, wszyscy wiemy...

Leterrier z zadziwiającą konsekwencją ignoruje inteligencję potencjalnego odbiorcy. Wcześniej mnożył tylko sentymentalne banały, ale tutaj idzie już na całość. Grecka mitologia to w jego wykonaniu egzotyzm tak odległy, że wszystko trzeba dokładnie widzowi wytłumaczyć. Gdy na polanie pojawi się skrzydlaty koń, ktoś krzyknie "Pegaz!", gdy w oczodołach poległego wojownika umieszczone zostaną monety, zza ramienia już atakuje szept "To łapówka dla przewoźnika". I tak dalej. Zarzut może i śmieszny, ale jeśli skumulować wszystkie tego typu mankamenty (choćby bohaterowie, którzy miast ze sobą rozmawiać, wymieniają się tylko sloganami), to okazuje się, że mityczna wyprawa Perseusza co rusz rozbija się o skały.

Powaga zaklęta w obliczu Sama Worthingtona, który po raz koleiny zbawić musi świat, jest mordercza i rzutuje bezpośrednio na dylematy, które miewa jego bohater (być wiernym własnym zasadom? zaakceptować boskie rodzicielstwo?). Być może Leterrier powinien wziąć przykład z niedawnej adaptacji "Percy'ego Jacksona i Bogów Olimpijskich" i zluzować konwencję ironią? Humor, owszem pojawia się tu i ówdzie, ale w swych podrygach jest równie irytujący, co próba uszlachetnienia mitologicznego widowiska treścią. Szkoda to tym większa, że za czczą gadaniną o honorze i powinności, kryje się spory kawał bezpretensjonalnej rozrywki.

Bo choć Leterrier jest kiepskim narratorem, to nie można mu odmówić umiejętności technicznych. Wie gdzie ustawić kamerę, jak budować napięcie i choreografię walk. Dlatego, ilekroć film ma żywszą dynamikę, ogląda się go z zapartym tchem, zwłaszcza w okularach 3D na nosie. Przerośnięte skorpiony wygrażające szczypcami, bezlitosna meduza pełzająca pośród ruin podziemia, a w końcu monstrualny Kraken demolujący przeklęte królestwo śmiertelników - wszystko to robi wrażenie, choć może nie takie, jak zrobiłoby jeszcze kilka lat temu. Konkluzja? Odrzućmy ambicje twórców, w końcu cała ta powaga na dobre im nie wychodzi. A jeśli tylko przymknąć oko, może się okazać, że w cenie jednego biletu obejrzymy "300", "Harry'ego Pottera" i... dowiemy się, gdzie leży Grecja.